بنی امیه دودمانی هزار چهره ،که هر یک از زادگان این بیت خبیث ،زننده زخم هایی دلخراش بر پیکره دین ،و کینه ی پیامبر وحی – صلی الله علیه و آله- خصیصه ی عمومی ایشان بود. رسول نور در وصف آنان چنین فرموده: «إذا بلغت بنو أمیه أربعین اتخذوا عباد الله خولا و مال الله نحلا و کتاب الله دغلا» ؛چون عدد بنی امیه به چهل رسد ،بندگان خدا را برده و مال خدا را بذل و بخشش و کتاب خدا را فاسد می کنند.( مستدرك الصحيحين/محمدبن عبدالله الحاكم النيسابوري /ج 4/ص479) و نیز فرموده: «إن أهل بیتی سیلقون من بعدی من أمتی قتلا و تشریدا ،و إن أشد قومنا لنا بغضا بنو امیة و بنو المغیرة و بنو مخزوم» ؛اهل بیت من پس ار من کشته شدن و طرد شدن را می بیند و کسانی از قوم ما که بیشترین بغض را با ما دارند ،فرزندان امیه و فرزندان مغیره و فرزندان مخزوم هستند(مستدرك الصحيحين/محمدبن عبدالله الحاكم النيسابوري/ج4/ص487 و حاکم این روایت را صحیح دانسته است - الصواعق المحرقة على أهل الرفض والضلال والزندقة/أبي العباس أحمد بن محمد بن محمد بن علي إبن حجر الهيتمي/مؤسسة الرسالة – بيروت/الطبعة الأولى،1997م/تحقيق:عبد الرحمن بن عبد الله التركي و كامل محمد الخراط /ج2/ص527- كنز العمال/المتقي الهندي/ج6/ص40) .

طراحان «تز تثلیت» و انحصار خلافت در خلفای سه گانه و به عبارت روشن نفی و انکار خلافت علی بن ابی طالب –علیه السلام-  که با شایعه سازی و توزیع آن در بین مسلمین به دنبال نیل به امیال ابلیسی و تسکین قلب ناپاک خویش بودند ،کسی جز تبار این شجره ی ملعونه نبودند ،که برخی مدعیان مسلمانی نیز ،آگاه یا ناآگاه! به تبع آنان ،حنجره ی این تز ملعون بی اساس شده و آب در آسیاب کینه توزانی لبریز از بغض نسبت به نبی و اهل بیت وی ،می ریختند. آری چگونه باید پذیرفت شخصیتی شهیر...